Podobna sytuacja ma miejsce w sytuacji korzystania z Internetu, który jest w pełni niekontrolowany. Analizując zjawisko agresji w przekazach multimedialnych nie można pominąć problemu gier komputerowych. Badania diagnostyczne wskazują, że agresja jest treścią 95% gier komputerowych. Gry są przeważnie tak skonstruowane, że zawierają ogromny ładunek agresji i wyrafinowanego okrucieństwa. W zależności od możliwości technicznych sprzętu i rodzaju gry animacja jest zróżnicowana – od prostej, jak w filmach rysunkowych, do realistycznej włącznie. Możliwe jest włączenie dodatkowych opcji pozwalających na przykład dokładne obejrzenie zabitego przeciwnika, spojrzenie mu w oczy, podeptanie jego zwłok nogami. Obraz uzupełnia dobrana odpowiednio muzyka, krzyki, jęki, odgłosy wybuchów. Śmierć w grze nie boli i nie powoduje żadnych konsekwencji. W grach komputerowych nie istnieją żadne kary za zabijanie. Jak wynika z badań chłopcy w wieku 12 – 15 lat zajmujący się grami komputerowymi o agresywnej treści przynajmniej przez 10 godzin w tygodniu są bardziej agresywni, niż chłopcy nie mający w domu komputera i nie korzystający z gier.
Istnieje jednak zasadnicza różnica w kształtowaniu psychiki dziecka przez telewizję oraz oddziaływanie na nią gier komputerowych. Zdaniem psychologów w kształtowaniu zachowań dziecka duże znaczenie ma trening, czyli samodzielne powtarzanie wykonywanych zachowań. Przy oglądaniu telewizji trening ogranicza się jedynie do wielokrotnego obserwowania podobnych obrazów, chyba, że sceny agresji zostaną nagrane na taśmę wideo. W grach komputerowych gracz sam dokonuje aktów agresji. Mimo, że jest to agresja stymulowana, a nie dokonywana w rzeczywistości, gracz oswaja się z nią i nabiera w niej „wprawy”. Należy podkreślić, iż agresja
i przemoc obecna w grach komputerowych jest każdorazowo nagradzana poczuciem sukcesu.
Fascynacja Internetem, grami telewizyjnymi, telewizją, filmami DVD czy innymi mediami elektronicznymi wynika ze wzrastającej dominacji kultury obrazu nad słowem.
Korzystanie z mediów elektronicznych jest ważnym faktem społecznym. Techniki przekazu informacji pozwalają nam uczestniczyć w wydarzeniach całego świata, są źródłem wiedzy, inspiracją i kształtują nasze postępowanie w aspekcie indywidualnym, rodzinnym i społecznym.
Należy jednak zaznaczyć, iż rosnący wpływ mediów na rozwój cywilizacyjny, a przede wszystkim na mentalność i postawy człowieka budzi nadzieję, ale i niepokój. Elektroniczne środki multimedialne to nie tylko czynnik cywilizacyjnego postępu, ale także, jak przedstawiono powyżej, źródło przekazów nasyconych agresją i przemocą, które mają destruktywny wpływ na proces wychowania. Niezbędne jest więc odpowiednie przygotowanie młodego odbiorcy w zakresie edukacji medialnej. Proces ten należy rozpocząć od najwcześniejszych lat. Kształtowanie odpowiednich postaw wobec mediów elektronicznych jest jednym z najpilniejszych zadań, jakie stoją przed edukacją, a zwłaszcza przed rodziną i szkołą. Rodzice powinni kontrolować i ograniczać oglądanie telewizji przez dziecko oraz uczyć je krytycznego i selektywnego oglądania telewizji. Muszą być świadomi tego, jakie treści oglądają ich dzieci. Sama świadomość jednak nie wystarczy. Rodzice powinni jeszcze umieć odpowiednio wpływać na preferencje dzieci i tłumaczyć im konieczność dokonywania takiego wyboru, a także uczyć poruszania się w świecie mediów, oddzielania tego, co dobre, co złe, oraz rozumienia mechanizmów rządzących fikcją.
Ogromne znaczenie w edukacji medialnej ma szkoła. Niepokój budzi fakt, iż w obecnej dobie rozwoju środków multimedialnych pomija się problem aktualny i niezmiernie ważny, jakim jest umiejętność korzystania z telewizji, Internetu, gier komputerowych, itp. W szkołach powinno się wprowadzać przedmiot propagujący szeroką wiedzę o konsekwencjach oglądania przez dzieci nieodpowiednich programów, ułatwiającą krytyczne spojrzenie na mass media oraz pomagającą korzystać z nich dla własnego dobra i rozwoju intelektualnego.
Proces wychowania do mass mediów nie zostanie jednak rozpoczęty, jeżeli wychowawcy (rodzice, nauczyciele) nie będą należycie przygotowani w zakresie pedagogiki mass mediów. W stopniu daleko niewystarczającym podejmowane są zagadnienia dotyczące rozwiązywania problemów wynikających z oddziaływania przekazów medialnych na dzieci i młodzież. Spowodowane jest to w dużej mierze nie tylko bagatelizowaniem problemu, lecz również brakiem należytego przygotowania nauczycieli i wychowawców oraz niedostatkiem odpowiednich środków dydaktycznych
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz